U Tronoškom letopisu iz 1791. kao ktitor manastira spominje se kraljica Katarina Nemanjić, žena kralja Dragutina. Smatra se da je manastir nastao između 1276. i 1282. godine. Stradao je od Turaka krajem 15. veka kada je crkva srušena do temelja. Manastir je obnovljen je u 16. veku, crkva posvećena Vavedenju Bogorodice podignuta je 1559. godine.

Tešnjar je stari deo grada Valjeva i je jedan od njegovih najupečatljivijih simbola. Nalazi se na desnoj obali Kolubare, stešnjen između rečnog toka i brda.
Tešnjar je danas jedna od retkih orijentalnih celina sačuvanih u Srbiji. Sastoji se od jedne ulice koja prati rečni tok Kolubare i nekoliko manjih ulica koje se niz brdo spuštaju ka njoj.
Većina kuća u njoj nastala je u 19. veku, ali uz poštovanje zatečenog stila i prostornog rasporeda. U trenutku nastanka ovih objekata u njima su se nalazile prodavnice, radionice, trgovački i zanatski magacini, a u prostranim dvorištima iza njih su su se nalazile pomoćne građevine sa srodnim namenama. Shodno ovakvim namenama Tešnjar je predstavljao trgovačko-zanatsku četvrt Valjeva, čaršiju. Tešnjar je kao valjevska čaršija opstajao vekovima. Menjale su se građevine i objekti, ali ne i lokacija i prostorni raspored. Značajnije promene nisu doneli ni kasniji vekovi. Istina, početkom 19. stoleća došlo je do novog, privremenog, opadanja Valjeva, ali se to nije odrazilo na Tešnjar, već na stambeno-administrativni deo naselja na suprotnoj obali Kolubare. Deo naselja na levoj obali reke zamro i nestao, pretvario se u ruševine, a potom u livade i ledine, međšutim, Tešnjar je opstao i celo Valjevo se sabilo u njegove okvire. Tokom druge polovine 19. veka Valjevo se našlo u fazi novog uspona. Broj stanovnika se naglo povećao i grad se opet proširio na levu obalu reke, dok je stara čaršija opstala, sačuvavši stare namene, čak se i produžila dalje niz Kolubaru. Na ove načine konzerviran i zaštićen praktičnim potrebama Tešnjar opstaje sve do polovine 20. veka kada, usled novih tokova razvoja Valjeva, izazvanih naglom industrijalizaciom, gubi svoju nekadašnju namenu, a time i značaj u okvirima gradskog života, i počinje da naglo propada. To je bilo vreme kada je slična sudbina zadesila mnoge čaršije u Srbiji, ali za razliku od mnogih koje su nestale, Tešnjar je brigom Valjevaca opstao, istina, jedno vreme trošan i ruševan, da bi poslednjih decenija 20. veka otpočeo proces njegove restauracije i konzervacije, koji i danas traje.

 

Kula Nenadovića je građevina iz 19. veka u Valjevu, podignuta 1813. godine, a obnovljena 1836. godine. Podigao ju je vojvoda Jakov Nenadović pomoću svoga sina Jevrema. Jakov je smatrao da kulu treba podići za smeštaj olova i baruta.
Zidana je kamenom, koji je prenet sa već davno porušene Vitkovića kule, koja je nekada postojala na ušću reke Gradac u Kolubaru. Kula nije dugo služila srpskim ustancima.
Krajem 1813. godine ustanici su morali da napuste i Valjevo i Srbiju, pa je tako i Kula pala u turske ruke. Turci su je, kao dobro građenu i sigurnu građevinu, pretvorili u tamnicu,gde su zatvarali srpsko roblje.
Kula Nenadovića je danas kulturni spomenik pod zaštitom države.